بلتعه

( بلتعة ) بلتعة. [ ب َ ت َ ع َ ] ( ع ص ) تأنیث بلتع، زن زبان دراز بسیارگوی. ( منتهی الارب ). زن حاذق و ماهر در هر چیزی،و گویند زن سلیطه ناسزاگوی پرحرف. ( از ذیل اقرب الموارد از قاموس ). بَلَنتعة. و رجوع به بلنتعة شود.

تانیث بلتع زن زبان دراز بسیار گوی. زن حاذق و ماهر در هر چیزی و گویند زن سلیط. ناسزا گوی پر حرف. بلنتعه.

💡 پـس مـعـلوم مـى شود اگر آيات مورد بحث خطاب و عتاب را متوجه به عموم مؤ منين كرده، وهـمـه را در بـرابـر روابـط پـنـهـانـى بـا كـفـار عتاب مى كند به اعتبار اين بوده كه اينعـمـل از بعضى از آنان - يعنى حاطب بن ابى بلتعه - سرزده، و به اسلام و مسلمانانخيانت كرده، و آيات شريفه عمل بعضى را به همه نسب ت داده، و تهديد را هم متوجه همهكرده، (تا بدانند عمل بد براى همه بد است، نه تنها براى شخص معينى ).

💡 و اما آنچه را كه مجمع البيان از كلبى نقل كرده كه گفته: (آيات مذكور درباره حاطببن ابى بلتعه نازل شده كه داراى مالى در شام بوده و دير بدستش رسيده و او بسيارتلاش كرد، پس قسم خورد كه اگر خداوند اينمال را برساند زكاتش را بپردازد، خداوند هم مالش را به سلامت به او رسانيد و او بعهدو قسم خود وفا نكرد) انطباقش بر آيات مورد بحث بعيد است، براى اينكه رسانيدنمال به صاحبش ايتاء فضل كه اعطاء و رزق باشد، نيست.