عمر بن خطاب بن نفیل، که با کنیه ابوحفص شناخته میشد، از برجستهترین صحابه پیامبر اسلام و دومین خلیفه مسلمانان بود. او در سال سیزدهم پس از عام الفیل دیده به جهان گشود. مادرش، حنتمه بنت هاشم بن مغیره، از قبیله قریش و شاخه بنی مخزوم بود. اسلام آوردن وی در حدود سال ششم بعثت اتفاق افتاد، زمانی که حدود شصت نفر پیش از او به دین اسلام گرویده بودند. عمر بن خطاب در بسیاری از غزوات و نبردهای صدر اسلام، از جمله بدر، احد، و حنین، حضور فعال داشت. با این حال، به نظر میرسد تاریخنگاریها کمتر به رشادتها و استقامتهای ویژه او در این نبردها پرداختهاند. او به داشتن شخصیتی قاطع و گاه تندمزاج مشهور بود و پس از پایان دوره خلافت ابوبکر، با رأی مستقیم وی به مقام جانشینی رسید.
در اوایل ظهور اسلام، عمر بن خطاب از سرسختترین مخالفان پیامبر و مسلمانان نوظهور بود. او با افرادی که از قبیلهاش به اسلام میگراییدند، با شدت و خشونت رفتار میکرد، تا آنجا که خواهر و دامادش نیز اسلام خود را از ترس او مخفی نگه میداشتند. این شدت عمل و مخالفت اولیه، در کنار دیگر وقایع، بر پیچیدگی شخصیت او در دوران پیش از اسلام میافزاید. با این حال، پیوستن او به دین اسلام، نقطه عطفی در تاریخ صدر اسلام محسوب میشود. پس از اسلام آوردن، او با پیامبر از طریق ازدواج دخترش، حفصه، با ایشان، خویشاوندی سببی برقرار کرد که این وصلت نیز بر جایگاه و ارتباطات خانوادگی وی افزود.
عمر بن خطاب، که نسبش به نفیل بن العزی بن ریاح میرسد، پس از پذیرش اسلام، به یکی از ارکان اصلی جامعه نوپای مسلمانان تبدیل شد. دوران خلافت او که با رأی مستقیم خلیفه اول صورت گرفت، شاهد گسترش فتوحات اسلامی و تثبیت پایههای حکومت بود. ویژگیهایی چون قاطعیت و ارادهای راسخ، در کنار مدیریت دوران خلافتش، از او شخصیتی اثرگذار در تاریخ اسلام ساخته است. اگرچه در متون تاریخی به تفصیل به جزئیات رشادتهای فردی او در جنگها کمتر اشاره شده، اما نقش او در پیشبرد اهداف اسلامی و سازماندهی امور مسلمین، حضوری برجسته و انکارناپذیر را نشان میدهد.