محکم مطلق

[ویکی فقه] به آیات دارای معنای روشن از همه جهات، و فاقد هر گونه تشابه می گویند.
آیات محکم به «محکم مطلق» و « محکم من وجه » تقسیم شده است. محکم مطلق به آیه ای می گویند که از همه جهات محکم باشد و هیچ گونه تشابهی در آن نباشد. توضیح آن که حقیقت قرآن همچون نور و وجود، دارای مراتب تشکیکی است و سلسله مراتب طولی و عرضی دارد؛ به گونه ای که ممکن است آیه ای نسبت به آیه دیگر محکم باشد؛ اما همان آیه از بعضی جهات و نسبت به آیه ای دیگر متشابه باشد. و ممکن است یک آیه از یک جهت محکم و از جهتی دیگر متشابه باشد.
دیدگاه علامه طباطبایی
علامه طباطبایی رحمة الله علیه نیز نسبی بودن محکم و متشابه را پذیرفته، می فرماید: ما در قرآن متشابه مطلق نداریم؛ ولی محذوری از وجود محکم مطلق نیست.
دیدگاه ابن عربی
به نظر محیی الدین عربی، جمله «لااله الا الله» مادر و مرجع همه محکمات است.
دیدگاه آیت الله جوادی آملی
...

💡 برای سقراط مهم بود که بتواند، مبنای برای معرفت آدمی بیابد. او معتقد بود که این بنیان در عقل انسان جای دارد. اعتقاد راسخ سقراط به عقل انسان سبب می‌شود که بتوان او را خرد گرا دانست. سقراط بر خلاف سوفسطاییان که به درک درست و مطلقی از حقیقت اعتقاد نداشتند قصد داشت که فلسفه خود را بر پایه‌ای محکم بنا کند.

💡 او می‌گوید دموکراسی تنها به یک دلیل سادهٔ ریاضی توهم است: بالاتر ممکن نیست از پایین‌تر نشأت بگیرد، زیرا بیش‌تر ممکن نیست از کمتر به وجود بیاید. این یک یقین مطلق ریاضی است که هیچ چیز نمی‌تواند آن را باطل کند و البته او همین استدلال را بر علیه ماتریالیسم نیز به کار می‌گیرد و ارتباط دموکراسی را با دیدگاه ماتریالیستی و در نهایت سیطرهٔ کمیت ارتباطی محکم و معنادار می‌داند.