ابن قبه. [ اِ ن ُ ق ِ ب َ ] ( اِخ ) ابوجعفر محمدبن عبدالرحمن بن قبه. متکلم مشهور شیعی، از مردم ری. در اول امر معتزلی بود و از آن پس بمذهب تشیع گرایید. او در قرن سیم هجری میزیست و با ابوالقاسم بلخی متکلم معروف معاصر بود. او را کتب چند است، ازجمله: المستثبت در نقض ابوالقاسم بلخی. الانصاف. کتاب الرد علی الزیدیه و ابن بابویه این کتاب را در اول اکمال الدین تماماً نقل کرده است. و ابن الندیم دو کتاب از او نام میبرد یکی الانصاف فی الامامة و دیگر کتاب الامامة.
متکلم مشهور شیعی از مردم ری
[ویکی فقه] اِبْن ِ قِبه، ابوجعفر محمد بن عبدالرحمان بن قبه رازی، متکلم امامی (د اوایل سده ۴ق /۱۰م ) بود.
از تاریخ تولد و درگذشت و سیر زندگی او اطلاعی در دست نیست، جز آنکه در آغاز معتزلی بود ولی پس از مدتی به مذهب امامیه گروید.ابوالقاسم بلخی (ه م ) را از استادان وی و ابن بُطَّه قمی (ه م ) را از شاگردان او شمرده اند
قدرت علمی
ابن شهر آشوب و نجاشی او را به عنوان متکلمی قوی دست و نیکو عقیده ستوده اند.از مناظره ها و مجادله هایی که با متکلمان بزرگ عصر خود داشته چنین برمی آید که در زمان خود در علم کلام از برجستگی ویژه ای برخوردار بوده است.
مهم ترین رویداد کلامی
در عصر ابن قبه مهم ترین مبحث متکلمان امامیه پاسخ دادن به شبهاتی بوده که متکلمان فرق دیگر اسلامی بر نظریه امامت شیعه اثنی عشری وارد می کردند.
آثار
...
[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از دائره المعارف معارف و معاریف است
ابوجعفر محمد بن عبدالرحمن رازی، معروف به «ابن قِبَة»: فقیه و متکلم شیعی در قرن چهارم هجری، وی شاگرد ابوالقاسم احمد بن عبدالله کعبی (م 317 ق) و تقریباً معاصر کلینی (م 9/328 ق) بوده است، در فن بحث و استدلال مهارتی بسزا داشته. در آغاز معتزلی بود و سپس به مذهب تشیع گرائید، وی با ابوالقاسم بلخی متکلم معروف معاصر بوده.
گویند: پنجاه بار پیاده به سفر حج رفت. ابن بطه از وی کسب دانش نمود و ابوالحسن سوسنجردی از او روایت کرده است. او راست کتاب های: الانصاف والامامة. (فهرست ابن الندیم و دائرةالمعارف تشیع و لغتنامه دهخدا)
سید مصطفی حسینی دشتی، معارف و معاریف.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 4.محمد بن عبدالرحمن بن قبه معروف به ابن قبه: ابن نديم او را از متكلمان زبر دستشيعه دانسته است.(110) نجاشى معتقد است كه ابن قبه نخست پيرو مكتباعتزال بود، ولى بعدها به مكتب اماميه گراييد. به اعتقاد همه او متكلمى توانمند و بلندمرتبه بوده است و كتابهايى در باره امامت و رد بر معتزليانى مانند ابوالقاسم بلخى وابو على جبايى و نيز رد بر زيديه، به رشته تحرير در آورده است.(111)
