ابن زیدون

ابن زیدون. [ اِ ن ُ زَ ] ( اِخ ) ابوالولید احمدبن غالب بن زیدون قرطبی. او شاعری مشهور است. در صغر سن از پدر یتیم ماند و بجهد خویش درادب و شعر براعت یافت. در جوانی عاشق دختری ولاده نام گشت و ولاده را عاشقی دیگر موسوم به ابن عبدوس بود که به آزار و ایذاء ابن زیدون کمر بست و عاقبت او راگرفتار حبس و بند کرد. پس از رهائی از زندان مدتی پنهان و آواره روزگار گذاشت سپس در سال 441 هَ.ق. به اشبیلیه بخدمت معتضد باﷲ اشبیلی پیوست و بدربار اومحترم میزیست و به روزگار معتمد فرزند معتضد باﷲ مقام وزارت یافت و بترغیب او معتمد بشهر قرطبه لشکر کشید و آنرا متصرف شد و تختگاه خویش کرد. در 462 آنگاه که یهود اشبیلیه علم طغیان افراشتند او به اطفاء نائره عصیان مأمور گشت و بدان شهر بعارضه تب درگذشت. مولد او به سال 394 و وفات در سنه 463 بوده است.

او شاعری مشهوراست

💡 وی بخش هایی از شرح ابن نباته برنامه ابن زیدون را تحقیق کرد و آن را همراه با تعلیقاتی به لاتین ترجمه نمود و آن را به استاد «هیرت»، استادی از دانشگاه یین سپرد که آن را در کتابش

💡 ۱- «نامه ابن زیدون به ابن عبدوس» را منتشر

💡 «ولاده بنت محمد بن عبدالرحمان بن عبدالله بن ناصرلِدین‌الله اموی» نسب کاملش است. به فصاحت و شعر مشهور شد، نشست‌هایی در قرطبه برگزار می‌کرد که فراخواندگانش، اشراف و شاعران بودند تا در آن به امور شعر و ادبیات بپردازند و بحث کنند؛ در همین نشست‌ها با ابن زیدون آشنا شد.