ناحیه بشر
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] بِشْر، به محل و میدان جنگی گفته شده است که در۷۳، میان سُلَیم و تَغْلِب، دو قبیله عرب، در مشرقِ شام رخ داد. در ۱۲ خالد بن ولید نیز بر سر راهش از عراق به شام در این محل بر بنی تغلب تاخته بود.
یاقوت این مکان را به صورت رشته تپه هایی وصف کرده که از عُرض در نزدیکی تَدمُر (پالمیر) تا فرات امتداد دارند و همان جبل البِشْری کنونی اند. اما آن جنگ، به نام نهری که در آن محل جاری است، جنگ رَحوب نیز خوانده شده است.
یوم البشر
یوم البشر، به روزهایی اطلاق شده است که در زد و خوردهای متعدد این دو قبیله جنگ به اوج خود رسیده بود. در آن زمان، کشمکش ها تا حدی خارج از دایره رقابت های قبیله ای میان قیس و کلب جریان داشت. آن دو از قبایل عربِ شمالی شمرده می شدند و علت ظاهری جنگ هم آن بود که بنی سُلیم به چراگاههای تغلب در جزیره تجاوز می کردند. صلح ناپایداری که برقرار شده بود، براثر هجاهای اخطل، شاعر تغلبی مسیحی دربار خلفای اموی در دمشق گسیخته شد، زیرا جَحّاف بن حُکَیم که رئیس قبیله سُلیم بود، از آن اهاجی برآشفت، سپس دستخطی مجعول فراهم کرد که او را مجازمی ساخت صدقات تغلب و بَکر راتصاحب کند و به این بهانه، با هزار مرد جنگی از بنی سلیم به راه افتاد. تغلبیان در خیمه گاه های خود، که در ناحیه بشر قرار داشت، غافلگیر و دستخوش کشتار بنی سُلیم شدند. اخطل را که به علت قبای چرکینش، برده ای پنداشته بودند، رهاکردند. اما پسرش به قتل رسید. بنی سلیم به بهانه آن که تغلبیان قبلاً زنان سلیم را از دم تیغ گذرانده بودند، به قتل عام زنان تغلب نیز دست زدند.
جحّاف برای رهایی از خشم خلیفه، عبدالملک، ناچار شد به سرزمین روم بگریزد، اما چند سال بعد از آن جا بازگشت و چون پذیرفت که خونبهایی معادل ۱۰۰ هزار درهم به تغلبیان بپردازد، صلح بر قرار شد.
جمله سازی با ناحیه بشر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در واقع کهنترین متون مکتوب و ادبیات بشری همین کتابها هستند. طی تحقیقات باستان شناختی در دو دهه اخیر سرآغاز تمدن در هند از هفت هزار سال پیش از میلاد از ناحیهای نزدیک به دهکده مهرگر (Mehrgarh) آغاز شده است و در هزاره سوم پیش از میلاد منجر به ساخته شدن شهرهای بزرگ و مهمی مثل موهنجو دارو(Mohenjo daro) هاراپا (Harappa) و دلاویرا(Dholavira) شد. این تمدن از شرق گنگ به طرف افغانستان و از ایران به سوی بمبئی توسعه یافت. این تمدن کهن را عموماً به نام تمدن ساراسواتی (Sarasvati) میشناسند. طبق نگرشهای ودایی شعور ناب و وجود متعال که خالق هستی از روی عشق و مهر بوده است «وداها» را به نوع بشر آموخت تا چگونگی زیستن در همسویی با قوانین در ما حفظ شود. به این معنا وداها در قلب خود مفهوم یوگا را دربردارد هر چند که تنها از طریق واژگانی چون تاپا (Tapah) در این دوران به یوگای اصطلاحی نزدیک میشویم.
💡 پژوهشگران بر این باورند که آثار باستانی این منطقه متعلق به فرمانروایانی است که در اواخر هزارهٔ دوم و آغاز هزارهٔ یکم پیش از میلاد بر این ناحیه حکومت میکردند. مردمان این تمدن، مردگان خود را بنا بر آیین خود و همراه با اشیاء ارزشمند به خاک میسپردند. در این تپه ۲۵ آرامگاه وجود دارد و در برخی از آنها بازماندهٔ استخوان به دست آمدهاست. در همهٔ آرامگاهها اشیایی مانند ظروف سفالین، دکمههای تزئینی، انواع سرگرز، پیکان، جامهای چینی، طلا، نقره و مفرغ، خنجر، شمشیر، مجسمههای برنزی و سفالی، سرنیزه، کلاهخود و… پیدا شدهاست. پارچههای به دست آمده نیز خبر از وجود بافندگی در هزاران سال پیش در ایران میدهند. همچنین در کاوشگریها آثار ساختمانی چهاردیواری پدیدار شد که در حدود ۳۰ متر، مساحت داشت و بهنظر میآمد آرامگاه یا پرستشگاه باشد.گفته میشود که جامهای شیشهای در این محوطه از اولین نمونههای صنعت شیشهسازی بشر است.