مکش مرگ ما

مکش مرگ ما. [ م َ ک ُ م َ گ ِ ] ( ص مرکب ) با ناز و عشوه و جامه های نیکو. شیک. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). آدم نازک نارنجی وقر و فری و ژیگولو مآب. کسی که خود را به وضعی غیر عادی بیاراید و در رفتار خود قر و غمزه و غربیله فراوان داشته باشد. ( فرهنگ لغات عامیانه جمال زاده ).

💡 ز مرگ ما فلک را کی غبار حزن درگیرد ز خواب می کشان مینا چرا اندوهگین باشد

💡 و هنگامى كه آيه ععع كل نفس ذائقة الموت (3) ((هر انسانى مرگ را مى چشد)).نازل گشت، فرشتگان گفتند: ((فرمان مرگ ما نيز صادر شد!))(4)

💡 و نـدا كـردند كه هان اى مالك دوزخ پروردگار خود را بخوان تا مرگ ما را برساند، مىگويد: نه، شما ديگر مرگ نداريد، و هميشه زنده ايد (77).

💡 شانه در آئینه مرگ ما مصوّر میکند تا ترا بر رخ یکی زلف معنبر بشکند

💡 غایت آنست که ما در سر کار تو رویم مرگ ما باک نباشد چو بقای تو بود

💡 بط گفت چو من قدید گشتم تو کباب دنیا پس مرگ ما چه دریا چه سراب