محمد بن عبدالله تلمسانی تنسی

[ویکی فقه] تَنَسی، ابوعبداللّه محمدبن عبداللّه بن عبدالجلیل تِلِمسانی، مورخ و ادیب و محدّث و فقیه مالکی در قرن نهم می باشد.
در یکی از سال های میان ۸۲۴ تا ۸۳۲ در شهر تَنَس، واقع در غرب الجزایر فعلی، در خانواده ای اهل علم به دنیا آمد. احتمالاً نزد پدرش تلمذ می کرده است. پس از یادگیری مقدمات، به تلمسان رفت و نزد استادان بزرگ آن شهر به فراگیری علوم فقهی و ادبی و تاریخی پرداخت و از آن پس در آن جا اقامت گزید، از این رو، علاوه بر تنسی، به تلمسانی نیز شهرت یافت.مَقَّری، مؤلف « نفح الطیب » که با خاندان تنسی آشنایی دیرینه داشته، او را « اموی » معرفی کرده است. بعید نیست که خانواده وی اموی و ساکن اندلس بوده بعدها به تَنَس و تِلِمسان رفته باشند.
اساتید تنسی
برخی از استادان و مشایخ تنسی در فقه و حدیث و روایت عبارت بوده اند از:ابن مرزوق حفید محمدبن احمد تلمسانی، ابن امام محمدبن ابراهیم تلمسانی، ابن زاغو احمدبن محمد تلمسانی، محمدبن احمدبن النجار تلمسانی، قاسم بن سعید عُقبانی، ابراهیم بن محمد تازی، محمدبن عباس عبادی تلمسانی و ابن منظور اندلسی. سیره نویسان، تنسی را در علوم عصر خود چون فقه و حدیث و تفسیر و شعر و ادب و تاریخ نگاری مشهور و جزء بزرگترین عالمان تلمسان دانسته اند.
شاگردان تنسی
تنسی شاگردان بسیاری تربیت کرد، از جمله ابوعبداللّه محمدبن صعد، احمدبن احمد فاسی زَروق، محمدبن عباس صغیر، بلقاسم بن محمد زوّاوی، عبداللّه بن جلال، و احمدبن محمدبن حاج بیدری تلمسانی. مقّری علاقه وافری به تنسی داشته و دانش وی را ستوده است و او را « شیخ شیوخِ » استادان خود معرفی کرده و خود را با یک واسطه شاگرد وی دانسته است. مقّری در نفح الطیب و ازهارالریاض بارها از تنسی نام برده و از کتاب هایش بهره مند شده است.تنسی در جمادی الاولی ۸۹۹ در تلمسان درگذشت.
تألیفات تنسی
...