بر اساس آموزههای اسلامی، بهویژه سنت پیامبر اکرم، غیبت یکی از گناهان کبیره و از مهمترین عوامل ایجاد تفرقه، کدورت و دشمنی میان انسانها به شمار میآید. این تأکید شدید بر ترک غیبت، نشاندهنده اهمیت حفظ آبروی مؤمن و سلامت اخلاقی جامعه اسلامی است. رسول خدا همواره مسلمانان را به طرق گوناگون از این عمل مذموم بازمیداشتند تا از پایههای اخلاقی روابط انسانی پاسداری شود.
نکته حائز اهمیت در این آموزهها، شمول وسیع مفهوم غیبت است؛ به این معنا که این حرمت تنها محدود به گفتار با زبان نیست. روایات متعددی از پیامبر اکرم دلالت بر این دارند که هرگونه اشاره، کنایه، نوشتن، یا حتی نمایش فیزیکی مانند اشاره با دست که مقصود آن رساندن نقص یا عیب فردی به دیگری باشد، مصداق بارز غیبت بوده و حکم شرعی آن، یعنی حرمت، بر آن مترتب خواهد بود. نمونه تاریخی ذکر شده در مورد حضرت عایشه که به کوتاهی قد زنی اشاره کردند و با تذکر پیامبر مبنی بر غیبت کردن، متوجه ماهیت این عمل شدند، مؤید این گستردگی دامنه است.
علاوه بر این، حتی اگر نام شخص مورد نظر به صراحت برده نشود، اگر گوینده به گونهای سخن بگوید که شنوندگان با توجه به شواهد و قرائن موجود، به آسانی متوجه هویت فرد غیبتشونده گردند، باز هم مرتکب این عمل قبیح شدهاند. این وسعت شمول، نشاندهنده دقت نظر اسلام در پیشگیری از هرگونه رویهای است که میتواند اعتبار و کرامت انسانی را خدشهدار سازد و بر لزوم مراقبت دقیق از هرگونه ابزار انتقال دهنده معنا، چه کلامی و چه غیرکلامی، تأکید میورزد.
