غزل خواندن

غزل خواندن. [ غ َ زَ خوا / خادَ ] ( مص مرکب ) غزل گفتن. غزل پرداختن:
با سر همچو شیر نیز مخوان
غزل زلفک سیاه چو قیر.ناصرخسرو.

غزل گفتن غزل پرداختن

💡 کاملاً روشن است که مضمون اشعار در آن دوران حماسی و در وصف شجاعت‌ها و قهرمانی‌های جنگجویان آن قبیله بوده‌است؛ ولی پس از ظهور اسلام این اشعار رنگ مذهبی و دینی به خود گرفت و مضمون آن به ذکر و ستایش خداوند و اولیای الهی تبدیل شد؛ به‌طوری‌که خواندن غزل‌های عارفانه -که گاهی سرودهٔ شخصِ بخشی بود- متداول شد.

💡 تا غزلخوان را بباید وقت خواندن در غزل نعت از زلف سیاه و وصف از چشم کحیل