عبدالمطلب بن حسن اصفهانی

[ویکی فقه] عبدالمطلب بن حسن اصفهانی، از علمای اواخر قرن یازدهم و اوایل قرن دوازدهم هجری در اصفهان بوده است.
ملاّ عبدالمطلّب بن حسن بن محمّد اصفهانی، عالم فاضل از علمای اواخر قرن یازدهم و اوایل قرن دوازدهم هجری در اصفهان بوده است.
آثار و تالیفات
وی مؤلف کتاب های ذیل است:۱. «ترجمه مهج الدّعوات» که به نام شاه سلطان حسین صفوی نوشته و در کتابخانه فاضل ارجمند آقا سیّد مصطفی حسینی موجود بوده است؛۲. «هبه الوصال فی ادعیه رویه الهلال» که نسخه ای از آن به شماره ۳۵۳۹ در کتابخانه مرکزی دانشگاه طهران نگهداری می شود؛۳. «هدیه الاجله فی ادعیه الاجلّه» که به نام شاه سلطان حسین نوشته و در کتابخانه مرکزی دانشگاه طهران موجود است؛
دانش پژوه، محمدتقی، فهرست کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، ج۱۲، ص۲۵۵۹.
۱. ↑ دانش پژوه، محمدتقی، فهرست کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، ج۱۲، ص۲۵۵۹.۲. ↑ آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذّریعه الی تصانیف الشیعه، ج۲۵، ص۲۰۴.
...

💡 نسب او را ضباعه بن زبیر بن عبدالمطلب بن هاشم گزارش کرده‌اند. پدرش زبیر بن عبدالمطلب است که از بزرگان مکه و اشراف قریش است. از او سه فرزند به نام‌های عبدالله، ام‌حکیم و ضباعه به دنیا آمد که مادر همگی‌شان عاتقه - دختر دائی عبدالمطلب- بوده‌است. نسب مادر ضباعه را عاتقه بنت ابووهب بن عمرو بن عائذ مخزومی است. ضباعه دختر عموی محمد پیامبر اسلام بود.

💡 مبرد، در الكامل خود آورده است كه چون در زمان خلافت هشام بن عبدالملك مروان، خالد بنعبدالله قسرى به حكومت عراق منصوب گرديد، بر روى منبر على عليه السلام را اين چنينلعن و ناسزا گفت: اللهم العن على بن ابيطالب بن عبدالمطلب بن هشام صهررسول الله على ابنته، و اباالحسن و الحسين ! آنگاه رو به جمعيت آورد و گفت. آياكينه اش را درست شمردم ؟ (595)

💡 ربيعة بن الحارث (410)، نواده عبدالمطلب، و عباس بن عبدالمطلب، پس از گفتگوىبا يكديگر، همراى شدند كه چه شود ما اين دو جوان، عبدالمطلب بن ربيعه (411)، وفضل بن عباس (412)، را به خدمت پيغمبر(ص ) بفرستيم تا با وى مذاكره كرده از اوبخواهند كه ايشان را ماءمور جمع آورى صدقات كند. آنها صدقات را بگيرند وتحويل دهند و از اين راه مزد و حقوقى به دست آورند. راوى مى گويد:

💡 ثواب خواندن نماز با اذان و اقامه   حديث: 1 ابى رحمه الله عن سعد بن عبدالله عن سلمه بنالخطاب عن ابراهيم بن محمد الثقفى عن ابراهيم بن ميمون عن عبدالمطلب بن زياد عن ابانبن تغلب عن ابن ابى ليلى عن عبدالله بن جعفر يرفعهقال قال على بن ابى طالب عليه السلام من صلى باذآن و اقامه صلى خلفه صف منالملائكه لا يرى طرفاه و من صلى باقامه صلى خلفه ملك

💡 عمرو كه از اشعار حريف يكه خورده بود، گفت: تو كيستى ؟ فرمود: من على بن ابىطالب بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف هستم. عمرو قدرت و شجاعت امام را دربدر به ياد آورد، گفت: پسر برادرم پس چرا تو آمدى، كسى از عموهاى تو كهبزرگتر از تو است مى آمد، من خوش ندارم خون تو را بريزم، امام فرمود: والله من ازريختن خون تو ناراحت نيستم. عمرو از اين سخن آتش گرفت و از اسب پياده شد و شمشيركشيد، گويى شمشيرش شعله آتش بود.

💡 عبدالمطلب بن ربيعه خود مى گويد: همين كهرسول خدا(ص ) نماز ظهرش ‍ را به پايان رسانيد، ما خود را پيش از او به در اتاقشرسانيديم و همانجا به انتظار ايستاديم. تا اينكه حضرتش آمد و گوشهايمان را گرفتو فرمود: آنچه در دل داريد، بگوييد. آن وقت خودشداخل شد و ما هم وارد شديم.