مکانهای مقدس اسلامی، بیگمان، فراتر از جایگاه قدسی و معنوی خود، جلوهای بیبدیل از هنر و نمادهای فرهنگ و تمدن اسلامی به شمار میروند. هنرمندان گمنامی که از سر عشق و ایمان، تمامی هستی خود را وقف خدمت به این اماکن کردهاند، همواره در تلاش بودهاند تا بهترین اندیشهها و زیباترین تصورهای خود را در پیکرهی این بناهای مقدس تحقق بخشیده و جلوهگر سازند. هنر در این مکانها نه تنها وسیلهای برای زیباشناسی، بلکه نمودار عمیق باورها و ارزشهای دینی و فرهنگی ملتهای مسلمان است.
هر هنرمند مسلمان، زیباییهای پیرامون خود را مینگریست و در صورتی که آن زیبایی با شأن و شکوه این اماکن مطابقت داشت، سعی میکرد در زمان مقتضی، آن را در این فضاها به منصه ظهور برساند. از این رو، در بسیاری از بناهای مقدس، هنرهای متنوع در هم تنیده شدهاند؛ معمار در حفظ توازن و تناسب اجزاء کوشش کرده، نقاش به نقوش و رنگهای کاشیها توجه نموده، خوشنویس لوحها و کتبیهها را جلوهگر ساخته، و صنایع دستی همچون فرشهای نفیس، پردههای گرانبها، قندیلهای عظیم و درخشان، منبتکاریها و ملیلهدوزیها در آراستگی و تکمیل زیبایی این مجموعههای الهی نقش ایفا کردهاند.
به این ترتیب، جلوههای متنوع فرهنگ و هنر اسلامی در طول قرون متمادی در این اماکن مجال ظهور یافته و برای هنر اسلامی پناهگاهی امن و نمایشگاهی پاک ایجاد شده است. امروزه، هر گردشگر دقیق و روشنبین میتواند با مشاهده و بررسی این آثار، تصویری روشن و واقعی از تمدن، تاریخ و سیر تحول هنری ملتها و اقوام مسلمان را در برابر دیدگان خود مجسم نماید و از آن بهرهمند شود.