شریع

در لغت‌نامه دهخدا، این واژه گاه به معنای کتان نیکو و باکیفیت و نیز به معنای فردی نیک‌دل، شجاع و دلیر آمده است. در برخی کاربردهای دیگر، «شریع» با مفهوم «راه روشن و آشکار» مرتبط دانسته شده که به مسیرهای منتهی به آب نیز اشاره دارد. این معنا در پیوند با واژه «شريعه» قرار می‌گیرد که در اصل به محل دسترسی به آب و راه آشکار گفته می‌شود. از همین ریشه، اصطلاح «شریعت» شکل گرفته که در متون دینی به مجموعه قوانین، احکام و دستورهای الهی اطلاق می‌گردد. در معنای اصطلاحی، شريعت شامل مجموعه‌ای از آموزه‌های اعتقادی و عملی است که برای هدایت انسان توسط پیامبران ارائه شده است. در نگاه عام، شریعت مترادف با دین، آیین یا مذهب در نظر گرفته می‌شود و تمامی ابعاد اعتقادی و رفتاری را دربرمی‌گیرد. اما در معنای خاص‌تر، شريعت بیشتر ناظر به احکام فقهی و اعمال عملی مانند نماز، روزه و سایر تکالیف دینی است. بنابراین این واژه بسته به سیاق می‌تواند به صفتی اخلاقی، مفهومی زبانی یا ریشه‌ای برای اصطلاح دینی «شریعت» اشاره داشته باشد. در نتیجه این کلمه دارای گستره معنایی از ویژگی‌های فردی تا مفاهیم دینی و حقوقی در سنت لغوی و دینی است.