ایغال

ایغال. ( ع مص ) ( از «وغ ل » ) تیز رفتن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). زود رفتن و شتافتن در آن. ( تاج المصادر بیهقی ). || درشدن در شهرها. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || مشغول گردیدن در علم. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || از جای بجای بردن حاجت کسی را و شتابانیدن آن. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
ایغال. ( ع اِ ) در علم عروض آن است که شاعر معنی خویش تمام بگوید و چون بقافیت رسد لفظی بیارد که معنی بیت بدان مؤکدتر و تمامتر گردد چنانکه گفته اند:
آنکه بدرخشد چو مصقول آینه در آفتاب.
و شک نیست که لمعان آینه مصقول در آفتاب بیشتر و تمامتر باشد و لکن معنی بیت بذکر آفتاب احتیاج ندارد که تشبیه او آن مشبه را در روشنی و درخشیدن بآینه مصقول تمامست. ( المعجم فی معاییر اشعار العجم چ مدرس رضوی ص 264 ). رجوع به کشاف اصطلاحات الفنون و تعریفات جرجانی شود.

[ ع. ] (مص م. ) دور رفتن، به دور جای شدن.

در بدیع، آن است که شاعر قبل از آوردن قافیه مقصود خود را بیان کرده باشد و بعد برای تمام کردن شعر کلمه ای بیاورد که زائد به نظر آید.

دور رفتن، به دور جای شدن.

💡 از افراد مهمی که در این گورستان خاک شده‌اند، می‌توان به ایغال آلون، یوسف تیتکین، لیوی اشکول و شلومو بن آمی اشاره کرد.