اثله

( اثلة ) اثلة. [ اَ ل َ ] ( ع اِ ) واحد اَثل،بمعنی درخت شوره گز. || متاع خانه. || خواربار. || ساز و سامان. || بیخ. ( منتهی الارب ). || حسب: نحت در اثله؛ طعن ِ در حسب. || اصل چیز. ج، اَثلات.
اثلة. [ اَ ل َ ] ( اِخ ) موضعی است قرب مدینه در شعر قیس بن الخطیم:
واﷲ ذی المسجد الحرام و ما
جُلِّل َ من یمنة لها خُنُف
اِنّی لاهواک غیر ذی کذب
قد شَف منّی الاحشاءُ و الشَّغف
بل لیت أهلی و اهل أثْلةَ فی
دار قریب بحیث نختلف.
در تفسیر آن چنین گفته اند و ظاهر آن است که اسم زنی است. ( معجم البلدان ). || قریه ای است در جانب غربی بغداد بفاصله یک فرسنگ. ( معجم البلدان ) ( مراصد ). || موضعی است در بلاد هذیل.
اثله. [ اَ ل َ ] ( ع اِ ) رجوع به اَثلَة شود.

موضعی است در قرب مدینه

💡 نجم الدوله در ذکر آمار مناطق اهواز در دوره ناصرالدین شاه می‌نویسد قریه اُمُّ تمیر در نیم فرسخی کریشان ساکنانش آل بو کردون هستند صد و بیست خانوار شیخ آنان بختیار است. آل بو کردها علاوه بر اقامت در مناطق غربی کارون همچون اُمُّ تمیر و کریشان در سال‌های بعد به مناطق شرقی کارون همچون روستاهای اثله یا گزلی، کوت عبدالله، کوت سید صالح، ابو دبس و عمیره نقل مکان کردند.

💡 روستای اثله یا گزلی مرکز اجتماع آل بو کردها یا کردانی‌ها سال‌ها بعد در زمان مظفرالدین شاه به روستای مظفریه تغییر کرد و رونق بسیاری یافت.