لغت نامه دهخدا
سنگ استنجا.[ س َ گ ِ اِ ت ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) نبلة. ( یادداشت مؤلف ). کلوخی که با آن ازاله مانده نجاست بردبر کنند بجای آب و باید سه پاره باشد:
میالای ار توانی دست از این آلایش گیتی
که دنیا سنگ استنجاست و آلوده ست شیطانش.خاقانی.رجوع به کتب فقهی باب طهارت شود.