سرچاهان

سرچاهان. [ س َ ] ( اِخ ) بلوک سرچاهان از سردسیرات فارس میانه مشرق و شمال شیراز است، درازی آن از حسن آباد تا گلخنگان شش فرسنگ، پهنای آن از چنارناز تا حسامی چهار فرسنگ. محدود است از جانب مشرق و شمال به بلوک بوانات و از سمت مغرب به بلوک کمین و قونقری و از طرف جنوب به بلوک آباده طشک. هوای این بلوک در تابستان در کمال اعتدال.انواع درختان سردسیری را بخوبی بپروراند. محصولش گندم و جو و خشخاش و پنبه و کنجد و نخود، آبش از رودخانه حسامی و چشمه است. قصبه این بلوک را گلخنگان گویند. و اکنون از آبادی آن کاسته چهل پنجاه درب خانه بیش ندارد و آبادی را به قریه زیارت انداخته اند که نزدیک به دویست درب خانه دارد و این بلوک را یازده قریه آباد است. ( فارسنامه ناصری گفتار دوم ص 219 ).
سرچاهان. [ س َ ] ( اِخ ) قریه ای است پنج فرسنگ و نیمی میانه جنوب و مشرق طارم. ( فارسنامه ناصری ص 219 ). در پنج فرسنگی سلطانیه و در دامنه جبال طارم. ( تاریخ مغول تألیف اقبال صص 39 - 40 ).
سرچاهان. [ س َ ] ( اِخ ) رودخانه ای است آبش شیرین و گوارا از چشمه پاکت قونقری برخاسته دهات بلوک سرچاهان را آب داده در صحرای کویر فرومی رود. ( از فارسنامه ناصری ).

💡 1- سرچاهان یادگار دوره ی سیلورین، نشریه آوای خلیج فارس شماره 135، 3 اسفند 1391 خورشیدی

💡 2- ساکنان اولیه:طبق شواهد و بررسی ها تاریخی، با توجه به قدمت ۲ هزار ساله این منطقه هر چند که از ساکنان اولیه آن اطلاع دقیق و مستندی در دست نیست، اما طی قرون پیشین، طایفه ای بزرگ و عشایر موسوم به «بَنی ها» (اکثر فامیل های برخورداری و مرادی که امروزه در شهرهای بندرعباس، حاجی آباد و منطقه سرچاهان سکونت داشته از نوادگان آنها هستند) جزو نخستین افرادی بوده اند که در این محدوده ی جغرافیایی سکونت داشته اند.