زرین بال

زرین بال. [ زَرْ ری ] ( ص مرکب ) که بال زرین دارد. دارنده بال طلائی.
- مرغ زرین بال فلک؛ خورشید. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به زرین پر شود.

که بال زرین دارد دارنده بال طئی

💡 ز اکسیر محبت شد طلا خاک وجود من سمندر در حریم شعله زرین بال می گردد

💡 شمع رخ بنما که تا طاووس زرین بال خور در تماشای تو چون پروانه ناپروا شود

💡 به سایهٔ تو خوشم ای همای زرین بال که بر صنوبر دلها نشیمن است تو را

💡 زهی ز ابر کفت هر گیاه خشک، نهال همای جود تو چون آفتاب زرین بال

💡 کف خاکسترم اما اگر طالع کند یاری زقرب شعله چون پروانه زرین بال می گردم

💡 پیکر رعنای زرین بال سیمین آشیان صحن صحرا سیمگون میکرد و زرین کوهسار