دروغ باف

دروغ باف. [ دُ ] ( نف مرکب ) دروغ بافنده. بافنده دروغ. دروغگو. آنکه مطالب دروغ را با آب و تاب فراوان بر زبان راند. حائک الکذب بهوت. مُباهت. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). بَهّات. ( منتهی الارب ).

= دروغ پرداز

( صفت ) آنکه مطالب دروغ را با آب وتاب تمام شرح دهد.
دروغ بافنده بافنده دروغ دروغگو حائک الکذب بهوت مباهت

💡 478 - رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: آيا شما را نسبت به بدترينمردانتان آگاه سازم ؟ گفتيم: آرى اى رسول خدا! حضرت فرمود: بدترين مردان شماكسى است كه دروغ باف، گستاخ و بسيار هرزه گو باشد، به تنهايى بخورد و يارىاش را (از مردمان ) باز دارد و گماشته زير دستش را كتك بزند و خانواده اش را بهديگرى پناهنده سازد.