تاحی

تاحی. ( ع ص ) باغبان. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مؤلف نشوءُاللغة آرد: و عوام مصر یعرفون «الجنائنی »، و العراقیون یعرفون «البغوان » او «البغوانجی » او «الباغبان » و کان فصحاء العهد العباسی یقولون فی هذا المعنی «البستانبان ». اما «التاحی »، بالحاء المهملة، و هوالصحیح الفصیح، فیجهله ابرع اللغویین و ابصر فقهائهم. ( نشوء اللغة العربیة و نموها و اکتهالها ص 90 ).

باغبان.

💡 دادمش عهدی که سر پوشی کنم تاحیات اوست خاموشی کنم