کنایه از صفت

[ویکی فقه] کنایه از صفت به ذکر یک صفت، و اراده صفت لازم آن اطلاق می شود.
«کنایه از صفت» از اقسام کنایات، و آن کنایه ای است که با آن، خود صفت خواسته می شود و مقصود صفت معنوی است؛ مانند: شجاعت، کرم، جمال و غنا، نه خصوص صفت نحوی.
توضیح
در این نوع کنایه، صفتی ذکر می شود و صفت مقصود و مورد نظر پوشیده می ماند؛ مانند: (فاصبح یقلب کفیه علی ما انفق فیها وهی خاویة علی عروشها)؛ «و او به خاطر هزینه ای که در آن کرده بود، دست (حسرت) بر دست می زد و آن باغ در و دیوارهایش فروریخته بود». دست بر دست زدن، کنایه از پشیمانی و اندوه است؛ زیرا شخص پشیمان و غمگین معمولا چنین می کند.
عناوین مرتبط
کنایه از موصوف؛کنایه از نسبت.

💡 کاوازاکی تخلص ساگاوا، از شخصیت‌های چپ و به معنی رودخانه (احتمالاً کنایه از کرانه چپ رود سن) را برای خود انتخاب کرد.

💡 کلمه ملاحم، جمع «مَلحَمه» است و از دو ریشه گرفته می‌شود، گرچه بازگشت هر دو ریشه به یک اصل است: یکی چسبندگی و دیگری گوشت. اگر از ریشه اول گرفته شود، به معنای سختی نبرد است که در آن جنگ‌جویان به همدیگر گلاویز می‌شوند و اگر از ریشه دوم گرفته شود به معنای قتل‌گاه است، کنایه از این‌که گوشت بدن انسان‌ها در آن می‌ریزد. در هر صورت مراد از ملحمه در این‌جا، حوادث و جنگ‌های خونینی است که در آینده رخ می‌دهد.

💡 در برخی روایات از نوشتهٔ میان دو چشم دجّال سخن به میان آمده که احتمال دارد کنایه از ثبوت و وضوح کفر دجّال باشد.