چین پرچ

چین پرچ. [ پ َ ] ( اخ ) نام دهی از ده های هزارجریب. ( سفرنامه مازندران و استرآباد تألیف رابینو ص 165 ). رجوع به چینی پارچ شود.

نام دهی از ده های هزار جریب.

💡 چین زلف و تابش رخسار آن خورشید چین با دلی پرتاب کرد و با رخی پرچین مرا

💡 هزار سنبل پرچین گدای کاکل دان هزار حسن پری خوشه چین خود انگار

💡 از چه رو ای زلف پرچین وشکن گردیده ای پای تا سر چین چو پیشانی من گردیده ای

💡 ای به صنعت شام را بر صبح پرچین ساخته صبح را میخانه کرده، شام را چین ساخته

💡 این همه چین که تو بر چهرهٔ من می‌بینی یادگاریست کز آن طرهٔ پرچین دارم