مردم ازاری

( مردم آزاری ) مردم آزاری. [ م َ دُ ] ( حامص مرکب ) ستمگری. اذیت. عمل مردم آزار:
مردمی کرد در جهانداری
مردمی به ز مردم آزاری.نظامی.بود کارش همه ستمکاری
بی وفائی و مردم آزاری.نظامی.به چه کار آیدت جهانداری.
مردنت به که مردم آزاری.سعدی.چگونه شکر این نعمت گزارم
که زور مردم آزاری ندارم.سعدی.قحبه پیر از نابکاری چکند که توبه نکند و شحنه معزول از مردم آزاری. ( گلستان ).
- مردم آزاری کردن؛ به خلایق ضرر رساندن:
می بخور منبربسوزان آتش اندر خرقه زن
ساکن میخانه باش و مردم آزاری مکن.همای اصفهانی ( از امثال و حکم ج 4 ص 1767 ).

( مردم آزاری ) اذیت مردم ستمگری ظلم: من از بازوی خود دارم بسی شکر که زور مردم آزاری ندارم. ( حافظ )

[ویکی فقه] مردم آزاری. آزار رسانی به خود و دیگران، یکی از رذایل اخلاقی و عامل مهم برهم زدن تعادل در زندگی فردی و اجتماعی آحاد بشر است.
دهخدا آزار را ایذاء، اذیت و آزار دادن را، رنج و درد و الم دادن و آزردن و اذیت کردن معنی می کند.
دهخدا، علی اکبر؛ لغت نامه دهخدا، ج۲، ص۸۷.
در قرآن کریم و احادیث اهل بیت علیهم السلام این رذیله اخلاقی مورد توجه قرار گرفته و به ریشه یابی آن پرداخته شده است.
← آزار در قرآن
...

💡 تو ماه روی و سمن بوی و مشک مو، صد حیف که جنگجوی و جفا خوی و مردم آزاری

💡 مردم چشمم ز آزارت بخون آغشته شد نور چشم من، بگو: کین مردم آزاری چه بود؟

💡 بتیغ مردم آزاری چرا دل را بفرسائی برای پیکر خاکی چرا جان را برنجانی

💡 بکوش تا دل آزرده ای به دست آری که اهل دل نپسندند مردم آزاری

💡 در تصور درنیاید مردم آزاری مرا خاطر آزردن نباشد پیشهٔ اندیشه ام

💡 حدیث بشنو، از آزار مردمان برخیز که هیچ چیز نخیزد ز مردم آزاری