قطب الدین بن ابراهیم جیلی

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] جیلی، عبدالکریم قطب الدین بن ابراهیم، عارف و صوفی محقق (متوفی ۸۲۶)، از نوادگان شیخ عبدالقادرِ گیلانی (بنیان گذار سلسله قادریه، متوفی ۵۲۱) می باشد.
با استناد به شعری از وی (اَ لِعبدک الجیلی منکَ عنایةٌ) در کتاب الانسان الکامل فی معرفة الاواخر و الاوائل، شهرت او جیلی است نه جیلانی.

جمله سازی با قطب الدین بن ابراهیم جیلی

💡 بر اساس منابع تاریخی فهادان هم به صورت محلهٔ فهادان و هم به صورت کوچهٔ فهادان آورده شده‌است اما امروزه بیشتر به نام جنگل شهرت دارد. این کلمه در لغت به معنای فرد سرشناس یا دانا می‌باشد و ریشه در کلمهٔ فهد دارد. بنابر با اسناد تاریخی، چون سلطان قطب الدین بن عزرالدین لنگر علاقهٔ شدیدی به نگهداری یوز داشته در گذشته در محل مذکور زندگی و از یوزهای خود نگهداری می‌کرده‌است؛ این محله به یوزداران هم معروف است. در منبع دیگری هم نام این محله به نام‌های محلهٔ فهادان و محلهٔ یوزداران آورده شده‌است.