عافیت گاه

عافیت گاه. [ ی َ ] ( اِ مرکب ) جای امن. جای سلامت. مأمن. محل عافیت و سلامت:
پس ز هر منزلی وهر راهی
باز می جست عافیت گاهی.نظامی.

( اسم ) جای عافیت محل آسایش.

💡 وا افت موج‌وار چو طوفان غم شود هر گاه ابر عافیتی برق زد گریز

💡 شنیده ام که ازین خطه دیر گاهی علم سفر گزید و سبک رخت عافیت بربست