ساغر بر تارک کش

💡 زخنده ساغر بر لب رسیده ای دارم زگریه بادهٔ ناب چکیده ای دارم

💡 به دریای شراب افکن من لب تشنه را ساقی که ساغر بر لب من آتشین تبخال می گردد

💡 در این محفل سراغ عشرت دیگر نمی‌یابم مگر خمیازه بالد بر خود و ساغر برون آرد

💡 زهر آب قهر و غیرت او را ز دست دوست با روی تازه ساغر بر و وفا کشد

💡 در خون جگر شدم نهان چون ساغر بر بسته بقصد خود میان چون ساغر

💡 زخاطر ریشه غم دور ساغر بر نمی آرد که صیقل از دل آیینه جوهر بر نمی آرد

💡 شاعر در اشعار خود با توصیف مردی که ساغر بر تارک کش، فضای پرشور و جشن‌های قدیمی را به زیبایی برای خوانندگان بازسازی کرد.

💡 در آن شب‌های پر از موسیقی و رقص، همه با ولع ساغر بر تارک کشیده و در میان آوازها غرق در لذت و شادی بودند.

💡 وقتی که او در اوج مستی ساغر بر تارک کشید، گویی تمام غم‌های دنیای فانی را برای لحظه‌ای از یاد برده بود.