ذی المجاز

[ویکی فقه] ذی المَجاز از حدود عرفات است که در زمان جاهلی بازاری در یک فرسخی عرفات در ناحیه کبکب بود. از آن در باب حج نام برده اند.
ذی المجاز، در دوران جاهلی بازاری بود در یک فرسخی عرفات، در ناحیۀ کبکب.
حکم ذی المجاز
ذی المجاز از حدود عرفات و خارج از آن است. از این رو، وقوف در آن، وقوف در عرفات به شمار نمی رود و صحیح نیست.

💡 شرح: اى اذا كان حكم الله على حد علمه بالاشيا و علمه تابع لها فما حكم الحق علىالاشيا الا باقتضائها من الحضره الالهيه ذلك الحكم اى اقتضت ان يحكم الحق عليها بما هىمستعده له و قابله فاطلق القضا و اراد القاضى على المجاز.

💡 و در آيه مباركه (هل اتى على الانسان حين من الدهر لم يكن شيئا مذكورا) شيئيت در وجودخارجى نفى شده است نه شيئيت در علم حق تعالى، و در روايت از حضرت خاتم و امام صادقصلوات الله عليهما كه (كان الله و لم يكن معه شى و الان كما كان ) نيز شيئيت وجود يهنفى گرديد نه شيئيت ثبوتيه زيرا كه حيثيت ماهيات همان حيثيت ثبوتيه است و بس، وحيثيت وجوديه بضرب من المجاز بر آنها اطلاق مى شود فتدبر. (48)

💡 نظير اين حرف، گفتار بعضى ديگر است كه گفته اند: تسبيح بعضى از موجودات ازقبيل مؤ منين از افراد انسان و ملائكه زبانى و قالى و تسبيح بقيه موجودات حالى است، ومجازا تسبيح گفته مى شود، چون موجودات هر يك به نوبه خود به وجود خداى تعالىدلالت مى كنند، به اين اعتبار آنان را تسبيح گوى خدا خوانده است، و خلاصه اينكه كلمه(تسبيح ) در اين آيه بر سبيل عموم المجاز به كار رفته است.

💡 خلاصه آن كه، اولا، بهترين خليفه بسيط الحقيقه، بسيط المجاز است،نه مركب المجاز. ثانيا، عينيت صفت و ذات داراى مراتب است كه عاليترين مرتبه آنمخصوص بسيط الحقيقه، يعنى خداى سبحان است.

💡 به انجام نيكى و پرهيزگارى و تقوى يكديگر را كمك و يارى كنيد و در انجام گناه وتجاوزگرى يكديگر را كمك نكنيد و از خدا بترسيد كه او شديد المجازات است.