لغت نامه دهخدا
( دوآشیانه ) دوآشیانه. [ دُ ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب ) نوعی از خیمه و چادر. ( ناظم الاطباء ).
( دوآشیانه ) دوآشیانه. [ دُ ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب ) نوعی از خیمه و چادر. ( ناظم الاطباء ).
( دو آشیانه ) ( اسم ) نوعی خیمه و چادر.
💡 اجرای مراسم جهروکه درشن یک رویداد روزانه بود. این سنت همچنان توسط حاکمانی که از اکبر (حدود ۱۵۵۶–۱۶۰۵ م) پیروی میکردند، ادامه یافت. جهانگیرشاه (حکومت در ۱۶۰۵–۲۷ م) و شاه جهان (حکومت در ۱۶۲۸–۵۸ م) نیز به طرز محتاطانهای در مقابل افراد خود ظاهر میشدند. با این حال، این عمل باستانی توسط اورنگ زیب در یازدهمین سال سلطنتش متوقف شد؛ زیرا وی آن را عملی غیراسلامی میدانست که نوعی بتپرستی را تداعی میکرد. در قلعه آگره و لال قلعه، جهروکه با جمُنا روبرو بود و امپراتور برای استقبال از رعایای خود به تنهایی روی جهروکه میایستاد. امپراتوران گورکانی هنگام مسافرت به خارج از پایتختشان، جهروکه درشن را با استفاده از چوبی قابل حمل، معروف به دو آشیانه منزل، برگزار میکردند.
💡 تا بوم در دو آشیانه بُوَم یا به بازار یا به خانه بُوَم