دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] جنّ، موجودی پنهان و مستتر از آدمیان، مذکور در قرآن کریم و حدیث که آرا و مباحث مختلفی درباره آن مطرح شده و در فرهنگ عامه نیز طنینی گسترده داشته است.
بیشتر مؤلفان لغتنامه های عربی، جنّ را واژه ای عربی، مشتق از ریشه ج ن ن، می دانند که در اصل به معنای پوشش و استتار است
جوهری، ذیل «جنن »؛ و برخی از آنان معتقدند معنای اصلی پوشش و استتار در بیش تر مشتقات این ریشه وجود دارد.
مثلاً، به قلب از آن رو «جنان » می گویند که در قفسه سینه پنهان شده است؛ به سپر «جُنّه »، «مِجَنّ» یا «مَجَنّه » می گویند، زیرا به کارگیرنده اش را مخفی می کند و به جنین چون در رحم مادر پنهان است، جنین می گویند.
لغویان جنّ را فرزندان جان و بنابراین جانّ را ابوالجن و جمعِ جنّ را جِنَّه و جنان، و جنی را منسوب به جنّ یا جنّه دانسته اند.
برخی «الجانّ» را، که در قرآن به همراه انس به کار رفته است، اسمِ جمعِ جنّ دانسته اند.
ابن قتیبه شیاطین را جنّیان سرکش و جانّ را جنّهای ضعیف دانسته است.
نولدکه واژه جنّ را معرّب از اصل حبشی آن دانسته است، اما به نظر دیگر خاورشناسان، ریشه واژه جنّ در زبانهای اکدی، آرامی، عبری و سریانی، به معنای پوشش و استتار، وجود دارد.
معادل واژه جن در فارسی
معادل واژه جنّ در فارسی، پری و دیو است و در تفاسیر و ترجمه های کهن قرآن کریم به زبان فارسی، واژه پری را معادل جنّ گذاشته اند.
جن در قرآن و تفسیر
واژه جنّ ۲۲ بار در قرآن کریم به کار رفته است یک بار در سوره مدنی رحمن و بقیه در سوره های مکی.
واژه جانّ نیز پنج بار به کار رفته که چهار بار آن در سوره رحمن است.
واژه جِنّه نیز ده بار در قرآن به کار رفته، که پنج بار آن قطعاً به معنای جنّ است.
واژه های دیگری نیز مرتبط یا گاهی مرادف با واژه یا معنای جنّ است، مانند شیطان و شیاطین و ابلیس و عفریت.
علاوه بر این، هفتاد و دومین سوره قرآن کریم، جنّ نام دارد، زیرا موضوع اصلی آن، ایمان آوردن گروهی از جنّیان (نَفَرٌ مِن الجنّ) به اسلام است.
← معرفی بیش تر جنیان
...
