توحید در ربوبیت

[ویکی فقه] توحید در ربوبیت (فلسفه). توحید در ربوبیت، یعنی «اعتقاد به اینکه تنها خدای متعال است که می تواند استقلالاً و بدون نیاز به هیچ گونه اذن و اجازه ای، در تمام شئون مخلوقات و کل جهان تصرف کرده، آن ها را تدبیر و اداره کند».
توحید در لغت مصدر باب تفعیل است. یکی از معانی باب تفعیل نسبت دادن مبدأ اشتقاق فعل به مفعول است. توحید به همین معنا به کار رفته است و به معنای یکی دانستن خداست. در اصطلاح فلاسفه نیز دقیقا به همین معنا به کار رفته است.
اقسام توحید در ربوبیت
← توحبد در ربوبیت تکوینی
دلایلی که بر توحید در ربوبیت اقامه شده است، عمدتاً به این گونه اند که توحید در ربوبیت را از لوازم توحید در خالقیت می دانند.یکی از استدلال هایی که بر توحید در ربوبیت تکوینی و تشریعی اقامه شده است، به روش منطقی از این قرار است:
← استدلال اول
...

💡 توحید در ربوبیت، به معنای آن است که تنها الله در اداره و تدبیر و کارگردانی جهان و انسان مؤثر است. همچنین به معنای مردود دانستن هر نوع اندیشه تدبیر مستقل از اجازه الهی برای غیر خدا است.

💡 توحید در خالقیت (یگانه بودن آفریننده) بدین معناست که در عالم، آفریدگاری جز الله، وجود ندارد و هر موجودی که لباس هستی پوشیده، آفریده اوست. بنابر گفته مسلمانان، علاوه بر قرآن، خرد آدمی نیز بر این یکتا بودن گواهی می‌دهد.قرآن در این باره می‌گوید: «بگو خدا خالق همه چیز است و او است یکتا و پیروز.»[یادداشت ۳]

💡 این توحید در صفات نیز مورد تأکید اسلام است و بر این اساس، صفاتی چون قدرت و حی که به خدا نسبت داده شده‌است؛ با استفاده این صفات برای انسان متمایز است.