لغت نامه دهخدا
تنک موی. [ ت َ ن ُ / ت ُ ن ُ ] ( ص مرکب ) آنکه موی سر و ریش وی انبوه نبود و کم موی باشد. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تنک و دیگر ترکیبهای آن شود.
تنک موی. [ ت َ ن ُ / ت ُ ن ُ ] ( ص مرکب ) آنکه موی سر و ریش وی انبوه نبود و کم موی باشد. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تنک و دیگر ترکیبهای آن شود.
آنکه موی سر و ریش وی انبوه و کم موی باشد.
💡 ندارد گردن تسلیم بیش از سایهٔ مویی عبث بر ما تنک کردند تیغ قاتل ما را