تسلیم جمهور اصطلاحی در علم منطق است که به پذیرش و تصدیق عمومی نسبت به قضایای مشهور و مورد قبول عامه اطلاق میشود. این مفهوم بر پایهی تسلیم بنا شده است که به معنای پذیرفتن، مسلم انگاشتن و تصدیق کردن است. تسلیم میتواند از سه منبع سرچشمه بگیرد: خصم (فرد یا گروهی خاص)، جمهور مردم، یا عقل. تسلیم از جانب خصم، شبیه پذیرش او در مباحثات جدلی نسبت به تقریرات یا مسلمات مطرح شده است. تسلیم از سوی جمهور، مانند پذیرش عامه نسبت به مشهورات و عقاید رایج است. و تسلیم از جانب عقل، به معنای پذیرش قضایای بدیهی و اولی از سوی عقل سلیم است. قضایایی که مورد پذیرش و تسلیم واقع میشوند، مسلمات نام دارند.
مسلمات در باب جدل، قضایایی هستند که توسط مجیب (شخص یا گروهی که پاسخگو است) پذیرفته شده و به آنها ملتزم میشود، صرف نظر از اینکه در واقعیت صادق، کاذب یا مشکوک باشند. این مسلمات سپس توسط سائل در ساختن حجتهایی به کار گرفته میشوند که هدفشان ابطال نظر مجیب است. به عبارت دیگر، سائل در مناظرات جدلی، این قضایا را از مجیب اخذ میکند تا او را محکوم کرده و مغلوب سازد یا او را هدایت و آگاه سازد.
مفهوم تسلیم و مسلمات، بخشی جداییناپذیر از روشهای استدلالی در منطق، به ویژه در مباحث جدل و خطابه است. این ابزار به منطقدانان اجازه میدهد تا با استفاده از باورهای پذیرفته شده توسط مخاطب، حتی اگر آن باورها کاملاً مستدل و برهانی نباشند، به پیشبرد بحث و رسیدن به نتایج مطلوب بپردازند. تسلیم جمهور، به طور خاص، بر اهمیت اقناع عمومی و پذیرش اجتماعی در شکلدهی به باورها و قضایا تأکید دارد و نشان میدهد که چگونه مقبولیت عامه میتواند به عنوان مبنایی برای استدلال مورد استفاده قرار گیرد.
