اضطرار اختیاری

[ویکی فقه] اضطرار اختیاری به اضطرار حاصل از سوء اختیار مکلَّف اطلاق می شود.
اضطرار اختیاری، اضطراری است که به اختیار خود شخص به وجود می آید؛ به بیان دیگر، منشا ایجاد حالت اضطرار، سوء اختیار مکلف است، هر چند بعد از پدید آمدن اضطرار، اختیار از او سلب می گردد، مانند آن که شخصی در جایی که به اندازه کافی آب پیدا نمی شود، به عمد آبی را که برای وضو یا غسل نگه داشته، بریزد، به طوری که مجبور به تیمم شود؛ یا این که فرد به اختیار خود، کاری انجام دهد (مثلا قمار کند) و خود را مقروض نماید، به طوری که ناچار به فروش خانه خود شود.جایز نیست مکلف به اختیار، خود را مضطر و عاجز نماید.
نکته
اطلاقات اوامر اضطراری شامل اضطرار ناشی از اختیار مکلف نمی شود، مگر این که دلیل خاص بر وجوب به جا آوردن آن باشد، مثل نماز که دلیل خاص بر وجوب انجام آن نسبت به کسی که آب را از بین می برد، دلالت می کند.

💡 تجربت‌ها کرده‌ایم از کار دولت‌ها «‌بهار» گر نکشتی اختیاری‌، اضطراری می‌کشند

💡 طعنه بر بیتابیم کم زن که کار و بار عشق اختیاری هست، امّا اضطراری بیش‌تر

💡 در کنج انزوا نفسی می زنم به صبر گر اختیاری است وگر اضطراری است

💡 گفت: نی، که آن جرم به اختیار نبوده است، که کار عاشقان اضطراری بود نه اختیاری.

💡 نه به اختیاری همه اضطراری تو به خود نگردی تو چو آسیایی

💡 اختیاری نیست عاشق را به ذکر نام دوست عشق اول اختیارست عشق آخر اضطرار