ارتور کریستین سن

[ویکی فقه] آرتور کریستین سن. آرتور کریستین سن مستشرق دانمارکی می باشد. وی در سال ۱۹۱۴ به ایران آمد و درباره فرهنگ و دین و زبان مردم پژوهش و نگارش کرد.
آرتور کریستین سن، مستشرق دانمارکی در ۳۱ دسامبر ۱۸۷۵ میلادی در کپنهاک، پایتخت دانمارک به دنیا آمد. وی در دوران تحصیل در دوره متوسطه به زبان شناسی و امور مشرق علاقه مند شد و پس از فراگیری زبان فرانسه و لاتین و تاریخ، به آموختن زبان های فارسی، عربی، سانسکریت و ترکی پرداخت. کریستین سن پس از پایان تحصیلات دانش گاهی اش، برای گرد آوری موادی برای رساله دکتری خود در باره عمر خیام نیشابوری، به کتاب خانه های لندن، پاریس و اسپانیا و دیگر جاها سفر کرد و برای نخستین بار با ساختمان ها و آثار تمدن شرق و اسلامی در اسپانیا رو به رو شد. وی در ۱۹۱۴ به ایران آمد و درباره فرهنگ، دین و زبان این کشور، به پژوهش و نگارش پرداخت. دست آورد این سفر و دیگر سفرهای وی به ایران، کتاب ها و آثار فراوانی در باره لهجه ها و فرهنگ مردم ایران است. کریستین سن در مطالعات لهجه شناسی خود، فقط از نظر زبان شناسی به لهجه ها نمی نگریست، بلکه در پژوهش های خود، مسائل و دگرگونی های تاریخی و قومی را نیز در نظر می آورد و هدفش این بود که صورت کنونی لهجه های مختلف را با بررسی دقیق، تصویر کند و درک روشنی از وضع تحول و تطور زبان های مادی، پارتی، فارسی باستان، فارسی میانه و زبان ساسانیان به دست آورد. بیش از سیصد کتاب، رساله و مقاله از پروفسور کریستین سن بر جای مانده است که تتبعات انتقادی بر رباعیات خیام، شعرا و فلاسفه اسلامی، داستان بهرام چوبینه و ایران در زمان ساسانیان از آنهایند. وی سرانجام در سی ام مارس ۱۹۴۵، پس از نزدیک به نیم قرن تحقیق در باره تاریخ و فرهنگ ایران، در هفتاد سالگی درگذشت.
عناوین مرتبط
ایران در زمان ساسانیان (کتاب)
منبع
نرم افزار تاریخ اسلامی ایران، مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی.

💡 آرتور کریستین سن شاهنامه را به زبان دانمارکی ترجمه کرده است.

💡 به‌طور گسترده، تصور می‌شود که فرهنگ و زبان ایرانی پس از حملهٔ اعراب و نزدیک به دو قرن حکومت آن‌ها بر ایران، در معرض نابودی بود. دوران میان‌پردهٔ ایرانی دورانی بود که فرهنگ و هویت ایرانی به‌لطف بر تخت نشستن دوباره شاهان و امیران ایرانی‌تبار، زنده و حفظ شد. عبدالحسین زرین‌کوب طلوع دولت طاهریان و صفاریان را رستاخیز ایران می‌شمارد. دیگر صاحب‌نظران نیز تأثیر حکومت‌های این دوره، ازجمله صفاریان را در نیل به استقلال و عدم تبعیت ایرانیان از خلفای عباسی، بیش از همه دودمان‌های داخل می‌دانند. اغلب حکومت‌های ایرانی این دوران در مسیر بازگشت به اصالت ایرانی خویش، توجه خاصی به میراث دوران ساسانیان داشتند و از آنان تقلید می‌کردند. رساندن نسب خود به دودمان ساسانی از سوی اکثر آنها، اشاره به درفش کاویانی و ساخت و نقشِ نقوش و وسایل به سبک ساسانیان، پاره شواهدی بر این مدعا هستند.[ث] آرتور کریستین سن، سامانیان را «نخستین جلوه روح ایرانی پس از اسلام» می‌داند: «دولت‌های نخستینی که پس از ضعف عباسیان در ایران به پا خواستند، همه بنای قدرت خویش را بر پاره‌هایی از سوابق قدیم [شاهنشاهی ساسانی] نهادند و دوره درخشان سامانیان که نخستین جلوه روح ایرانی بعد از اسلام به شمار است، در واقع انعکاسی از عظمت ساسانی بود.» این نزدیک به سه سده بازه تاریخی، تأثیر عمیق و ماندگاری بر تاریخ ایران گذاشت.