[ویکی فقه] آرای کلامی هشام بن حکم. هشام بن حَکَم، ابومحمد، از اصحاب امام صادق و امام موسی کاظم علیهما السلام و متکلم برجستۀ شیعه در قرن دوم است.اندیشه های کلامی هشام را در پنج بخش می توان بررسی کرد: خدا شناسی، جهان شناسی، انسان شناسی، پیامبر شناسی و امامت.
بر اساس برخی گزارشها، هشام به ضروری بودن معرفت و شناخت خدا باور داشته است.
محمد بن یعقوب کلینی، الکافی ج۱، ص۱۰۴.
← اعتقاد به حدوث عالم
← غیرجسمانی بودن انسان
...
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بهنوشتهٔ جعفریان، بیشتر علما و بزرگانِ شیعه مانند هُشام بن سالم، عبدالله بن ابییَعفور، عمر بن یزید بَیّاع سابِری، محمد بن نُعمان، مُؤمنُ الطّاق، عُبَید بن زُراره، جَمیل بن دَرّاج، اَبان بن تَغلِب و هشام بن حکم، امامتِ موسی کاظم را پذیرفتند.
💡 در اعتقادات این گروه آوردهاند که آنان معتقدند خداوند قبل از خلقت شر، از وجود آن ناآگاه بوده است. اسفراینی این دیدگاه را به هشام بن حکم نسبت داده است و وی را با مومن الطاق در اعتقادات ظاله همراه دانسته است. شهرستانی اعتقاد دیگری را به آنها نسبت میدهد که خداوند نور است و به صورت آدمی است. این گروه امامان شیعه را از علی بن ابی طالب تا موسی کاظم پذیرفتهاند و جزء واقفیه نبودند.
