اذیت خدا

[ویکی فقه] اذیت خدا (قرآن). مخالفت با اوامر الهی و سخنان ناحق درباره او و شریک پنداشتن برای او، و الحاد در اسما و صفات خداوند، ایذا و آزاررسانی به خدا است.
مخالفت اوامر الهی و الحاد در اسما و صفات خدا آزاررسانی به خدا است و حرمت دارد.ان الذین یؤذون الله ورسوله لعنهم الله فی الدنیا والاخرة واعد لهم عذابـا مهینـا. «آنها که خدا و پیامبرش را آزار می دهند، خداوند آنان را از رحمت خود در دنیا و آخرت دور ساخته، و برای آنها عذاب خوارکننده ای آماده کرده است.»(بنا بر قولی، مقصود از ایذای خدا، سخنان ناحق درباره او و شریک پنداشتن برای او و الحاد در اسما و صفات او است.)
← تنزه خدا از اذیت
۱. ↑ احزاب/سوره۳۳، آیه۵۷.
مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۱۱، ص۱۰۳، برگرفته از مقاله «اذیت خدا».
...

💡 در جریان آزار و اذیت مسیحیان در زمان امپراتور دیوکلتیان (۳۰۵–۲۸۴)، قدیس موسیوس مشرکانی را که برای جشن بت پرستانه دیونیسوس (باخوس) گرد آمده بودند تشویق کرد که آداب و رسوم همراه با این جشن را کنار بگذارند. او آنها را تشویق کرد که توبه کنند، به مسیحیت گرویده و تعمید بگیرند. او آنها را تشویق کرد که توبه کنند، به مسیحیت گرویده و تعمید بگیرند. او در معبد دیونیزوس مجسمه ای از خدا را تخریب کرد.

💡 پس هر که همچنین گمان کند که معنی «توکل» ترک کسب و عمل، و ترک فکر و تدبیر در امور خود است مطلقا و خود را مهمل و بیکاره بر زمین افکند بسیار خطا کرده است، زیرا این عمل، در شریعت مقدسه حرام است و شارع امر فرموده است ایشان را به طلب روزی به اسبابی که خدای از برای آن مقرر فرموده و ایشان را به آن هدایت کرده از قبیل تجارت، زراعت و صناعت و غیر اینها و امر نموده است مردمان را که دفع اذیت را از خود کنند و خود را از چیزهایی موذی محافظت نمایند.