دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] ابن اَبّار، ابوعبدالله محمّد عبدالله قُضاعی (۵۹۵ -۲۰ محرم ۶۵۸ق /۱۱۹۹-۶ ژانویه ۱۲۶۰م )، کاتب، مورّخ، محدّث، ادیب و سیاستمدار اندلسی.
افرادی که از قبیله قضاعه یمن به اندلس کوچیده بودند از دیرباز در محلی به نام اُنده در همسایگی بلنسیه مسکن داشتند.پدر ابن ابار و احتمالاً خود او نیز در همین محل به دنیا آمدند.
دوره رشد علمی
وی دوران کودکی و نوجوانی را در این شهر به سر برد و نزد پدرش ابومحمد عبدالله که دانشمندی ادیب و عارفی کامل بود قرآن و حدیث و شعر و ادب و مقدمات و علوم متداول آن زمان را فرا گرفت.پدر وی از هیچ گونه حمایت و تشویق نسبت به وی فرو نمی گذاشت، آن چنان که پیوسته آموخته های او را بازپس می طلبید.وی سپس اجازه نقل و روایت همه کتاب های خود را به او داد، و حتّی، شاید از باب کسب اعتبار، در دو سالگی برای او از بعضی مشایخ خویش اجازه روایت حدیث گرفت.
اساتید
ابن ابّار اساتید متعدّدی از بلاد شرق و غرب داشته که علوم و فنون مختلف را نزد آنان فرا گرفته است.وی نام آن اساتید و نیز شیوخی را که از آنان نقل حدیث کرده، در مقدّمه ها و در مطاوی کتاب هایش آورده است (مثلاً رجوع کنید به ).غبرینی و مراکشی فهرستی از اسامی و القاب مشایخ اجازه و اساتید او و دانشمندان بزرگی که ابن ابّار نزد آنان دانش آموخته، یا از آنان روایت کرده، یا با آنان ارتباط داشته است، به دست داده اند. شاخص ترین استاد ابن ابار، ابوالربیع بن سالم است که ابن ابار بیست و چند سال با وی مصاحبت و ملازمت داشت و همو بود که وی را به تدوین مهم ترین و مشهورترین کتابش التکملة واداشت، و پیشه ساختن فن ّ کتابت و استفاده از خط و فنون بلاغت را جهت تأمین معاش و کسب مال و مکنت و مقام به او توصیه کرد.
خدمت امیران بلنسیه
...