ابن جماعه محمد بن ابی بکر

[ویکی نور] عز الدین محمد بن ابی بکر کنانی حموی شافعی در سال 749 در ساحل دریای سرخ متولد شد. خاندان او اهل علم و حدیث و قضاوت و خطابه و بر مذهب شافعی بودند.
از مشایخ مشهور وی ابن خلدون و تاج الدین سبکی و از شاگردان مشهورش ابن حجر عسقلانی و علی بن احمد قلقشندی می توان نام برد. ابن حجر از اوصاف خاص او سخن گفته و می نویسد به حج نرفت و ازدواج نکرد. اما در علوم معقول سر آمد شد و تألیفاتی در این زمینه انجام داد.
برخی از آثار او عبارتند از:
بسیاری از آثار وی شرح یا حاشیه آثار دیگران است مانند التبیین شرح الاربعین النوویه، حاشیه علی شرح الالفیه، حاشیه علی مختصر ابن الحاجب، شرح علوم الحدیث بن الصلاح.
ابن جماعه در سال 819 در قاهره از دنیا رفت.

💡 فاطمه بغدادیه با کُنیهٔ ام‌البهاء (۱۰۴۹ -۱۱۴۵م) (نسب: فاطمه بنت محمد بن ابی‌سعد بغدادیه) محدث عراقی بود که بیشتر در اصفهان زیست. نزد بیش از هفت از تن از علمای روزگارش حدیث آموخت. سپس ساکن اصفهان شد و شاگردان بسیاری داشت.

💡 این گروه منسوب‌اند به محمد بن ابی زینب الاسدی ملقب به اجدع مکنی به ابوالخطاب، پیشوای فرقه‌ای از غُلات که از شاگردان امام صادق بود. ابوالخطاب به الوهیت امام علی قائل بود و امام صادق را نیز خدا می‌دانست. اسحاق (ابن ندیم) گوید: «ابوالخطاب دعوت به خدایی امیرالمؤمنین علی (ع) می‌کرد و میمون قداح از اتباع وی بود»

💡 با مرگ محمد بن ابی‌بکر نفزاوی در راه، همراهان او به ملیانه برگشتند و ابن بطوطه با همراهی گروهی از بازرگانان تونسی راهش را تا الجزیره ادامه داد. وی از الجزیره به اتفاق زبیدی و فرزند نفزاوی که به او پیوسته بودند، به بجایه رفت و بیمار شد.

💡 ابوالخطّاب که از سران غلات علوی نصیری است، در بخشی از توقیع امام دوازدهم شیعیان به اسحاق بن یعقوب در زمان نائب دومش محمد بن عثمان العَمری لعن شده‌است:امّا «ابوالخطاب محمد بن ابی زینب الاجدع» ملعون است و اصحاب او نیز ملعون اند؛ پس با هم فکران آنان منشین چرا که من و پدرانم از آنان بیزاریم.