اب راکد

💡 جویم از دو کلمه (جو) و (یم) تشکیل شده، جو (به معنای جویبار) و یم (به معنای دریا) ست. بنابر مستندات تاریخی در گذشته‌های بسیار دور استخرهای آب راکد، چشمه‌ها و جویبارهای خروشان، رودها و رودخانه‌های دائمی و پرآب و دریاچه‌های کوچک و بزرگ گرداگرد آن را فرا گرفته و در مرغزارهای منزه و جنگل‌های سرسبز آن وحوش از جمله شیر زندگی می‌کرده‌است. لهذا شاید اطلاق اصطلاح «جویم» به این محل به دلیل مزبور باشد.

💡 قطبیتی که در کلنی برخی از گونه‌های این جنس‌ها وجود دارد به علت وجود دو لکهٔ چشمی می‌باشد که در یک طرف از سلول یک لکه چشمی بزرگ و در منطقه‌ای دیگر یک لکه چشمی کوچک وجود دارد و در برخی ازگونه‌ها لکه چشمی در یک سمت وجود دارد و در سمت دیگر لکه چشمی وجود ندارد. ولوکس ساکن آب شیرین است که به صورت شناور، در سطح آبهای استخر، آب راکد یا نیمه راکد به خصوص در فصول بارندگی مشاهده می‌شود.

💡 جویبارهای چند ساله با آب راکد، تالاب‌ها، مخازن و حوضچه‌های آب رود دائمی نیستند. غیر از رودهای دائمی، سایر جریان‌ها رود فصلی و دریاچه و مانند آن هستند. در هوای خشک ممکن است جاری بودن آب به چشم نیاید یا اصلاً آبی مشاهده شود. در رودهایی با کف شن و ماسه یا سنگ، آب ممکن است در زیر یا بین سنگ‌ها جاری باشد.

💡 تجمع آب راکد در حیاط خانه یا گلوان‌های پشت ساختمان، می‌تواند بستری مناسب برای تولید و تکثیر انواع حشرات موذی و باکتری‌های خطرناک و بیماری‌زا باشد.

💡 برای جلوگیری از انتشار بیماری‌های ویروسی و باکتریایی مربوط به پشه، ضروری است که تمامی منابع آب راکد در محیط‌های شهری و مسکونی را به سرعت تخلیه کرد.

💡 در اکوسیستم‌های طبیعی، گاهی وجود آب راکد در برخی نقاط خاص، برای بقای گونه‌های خاصی از گیاهان و جانوران بسیار حیاتی و ضروری به نظر می‌رسد.