آرامگاه فضولی بغدادی در گذشته در مقبرهٔ عبدالمؤمن دده، در مجاورت تکیهٔ بکتاشیه و در بابالقبلهٔ آستان امام حسین(علیهالسلام) قرار داشت. این آرامگاه در جریان احداث خیابان پیرامون آستانهٔ حسینی در سال ۱۳۶۶ هجری قمری تخریب شد. فضولی بغدادی با نام محمد بن اسماعیل، از شاعران برجستهٔ شیعه در سدهٔ دهم هجری است که به سه زبان ترکی، فارسی و عربی شعر میسرود و در هر سه زبان آثاری ماندگار از خود برجای گذاشت.
محمد بن اسماعیل بغدادی، متخلّص به «فضولی»، اصالتاً آذربایجانی بود، اما به سبب اقامت طولانی در بغداد به «بغدادی» شهرت یافت. او در عراق و در روزگار سلطنت آققویونلوها چشم به جهان گشود؛ با این حال، سال دقیق تولدش روشن نیست و دربارهٔ زادگاه او میان شهرهایی چون حلّه، کربلا، بغداد و نجف اختلاف نظر وجود دارد. فضولی سراسر عمر خود را در عراق گذراند و مدتی نیز بهعنوان خادم حرم امام علی(علیهالسلام) به خدمت پرداخت که این امر در گرایشهای مذهبی و محتوای آثارش بازتابی آشکار دارد.
فضولی اشعار فراوانی در مدح ائمهٔ اطهار(علیهمالسلام)، بهویژه امام علی(علیهالسلام)، سروده و مثنوی مشهور «حدیقةالسُعَداء» را به زبان ترکی در بیان مقتل امام حسین(علیهالسلام) و رویدادهای عاشورا پدید آورده است. او همچنین برخی پادشاهان و وزیران زمان خود، از جمله شاه اسماعیل صفوی، سلطان سلیمان قانونی و وزیرش ابراهیم پاشا را ستوده است. فضولی از بنیانگذاران ادب منظوم ترکی آذربایجانی بهشمار میآید و با بهرهگیری گسترده از وزنها، قالبها، ترکیبها و مضامین شعر فارسی گاه از راه ترجمه و گاه با اقتباس مستقیم به ادبیات ترکی جان تازهای بخشید. غزلیات او تقلیدی دقیق از سنت غزل فارسی است و در تاریخ شعر عثمانی، وی را نخستینِ چهار شاعر بزرگ میدانند که در ادبیات کلاسیک عثمانی جایگاهی ممتاز یافتهاند.
