لغت نامه دهخدا
( خزامة ) خزامة. [ خ ِ م َ ] ( ع اِ ) حلقه موئین که در بینی شتر کنند ومهار بر وی بندند. ج، خِزام، خِزامات، خَزائم. || تسمه ای که بدان نعلین را به روی پا بندند. ( از منتهی الارب ) ( از لسان العرب ) ( از تاج العروس ).
- خزامةالنعل؛ دوال باریک که میان هر دو شراک باشد.( از منتهی الارب ) ( از لسان العرب ).
خزامة. [ خ ُ م َ ] ( اِخ )ابن لیثی بن یعمر. وی صحابی بود. ( از منتهی الارب ).
خزامة. [ خ ُ م َ ] ( اِخ ) بنت جهمة. زنی از زنان صحابیه بوده است. ( از منتهی الارب ).
