لطف داشتن

مهربان بودن، با ملاطفت بودن

بی‌مهری، سنگدلی

لطف داشتن. [ ل ُ ت َ ] ( مص مرکب ) مهربانی داشتن. خوش رفتاری داشتن. || دقیقه یا خصوصیتی از جمال داشتن. لطافت داشتن:
همه کس را تن و اندام و جمال است و جوانی
این همه لطف ندارد تو مگر سرو روانی.سعدی.فصل نوروز که بوی گل و سنبل دارد
لطف این باد ندارد که تو می پیمایی.سعدی.لازم است آنکه دارد اینهمه لطف
که تحمل کنندش اینهمه ناز.سعدی.

( مصدر ) ۱- مرحمت داشتن التفات داشتن. ۲- دارای لطافت بودن: لازم است آنکه دارد این همه لطف که تحمل کنندش این همه ناز. ( سعدی لغ. )