قیامتگاه

قیامتگاه. [ م َ ] ( اِ مرکب ) محل رستاخیز. ( فرهنگ فارسی معین ). جای رستاخیز:
چون که خلق از مرگ او آگاه شد
بر سر گورش قیامتگاه شد.مولوی.

💡 اوست گویی خود سرافیل قیامتگاه رزم کز ظهورش قالب اعدا کند بدرود جان

💡 کدامین فتنه دیدی در قیامتگاه بخت ما که سر در دامن زلف پریزادی نمی دارد؟

💡 چونک خلق از مرگ او آگاه شد بر سر گورش قیامتگاه شد

💡 ای سرافیل قیامتگاه عشق ای تو عشق عشق و ای دلخواه عشق

💡 تا حد دشت محبت که قیامتگاه است پیش روی غم دل مروحه جنبان رفتم