غوان

غوان. [ غ َ نِن ْ ] ( ع ص، اِ ) رجوع به غوانی شود.

💡 بزی با امانی و حور قبایی به رود غوانی و لحن اغانی

💡 چو ما در رسیدیم در می فکندند ستون خیام غوانی ز مرقع

💡 پس از شکوفه چمن جای ار غوان باشد گل ست گو برود جای خود به خار دهد

💡 هر عین و هر عرض چو دهان بسته غنچه‌ای است کان را حجاب مهد غوانی نهاده‌ای

💡 رفتن دیر مغان خواجو بهنگام صبح از غوانی و شراب ارغوان یافتیم