علیشاهی

لغت نامه دهخدا

علیشاهی. [ ع َ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان جاوید، بخش فهلیان و ممسنی، شهرستان کازرون. واقع در 38هزارگزی خاور فهلیان و در دامنه جنوبی کوه پرویر. ناحیه ای است گرمسیر و مالاریائی، و دارای 77 تن سکنه. آب آن از چشمه تأمین میشود. و محصول آن غلات و برنج و ماش است. اهالی به زراعت و قالی بافی اشتغال دارند. و راه آن مالرو است. در نزدیکی این قریه معدن سنگ گچ قرار دارد. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 7 ).
علیشاهی. [ ع َ ] ( اِخ ) دهی است کوچک از دهستان گور، بخش ساردوئیه، شهرستان جیرفت. واقع در 44هزارگزی خاور ساردوئیه و در سر راه مالرو ساردوئیه به دارزین. این ده دارای 20 تن سکنه است. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 8 ).
علیشاهی. [ ع َ ] ( اِخ ) تیره ای است از شعبه «باوی » و آن شعبه ای است از طوایف کوه گیلویه از ایلات فارس. ( از جغرافیای سیاسی کیهان ص 88 ).

جمله سازی با علیشاهی

💡 علی تابنده با لقب طریقتی محبوبعلیشاه قطب سی و هشتم سلسلهٔ شاه نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی (پس از رضاعلیشاه و پیش از مجذوبعلیشاه) و اهل ایران بود.

💡 فروغ‌الدوله پس از ازدواج با ظهیرالدوله که آزادیخواه و شاعر بود، فعالیت‌هایش را در انجمن اخوت و دراویش صفی علیشاهی آغاز کرد و آشکارا با برادرش مظفرالدین شاه و برادرزاده‌اش محمدعلی شاه مخالفت کرده و همراه همسرش در این راه مبارزه می‌کرد.

💡 رسالهٔ شریفه پند صالح تألیف شیخ محمدحسن صالحعلیشاه گنابادی (۱۲۷۰–۱۳۴۵ شمسی)، قطب سی و ششم سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی، از زمان تألیف (چاپ اول، اردیبهشت ۱۳۱۸) تاکنون، یکی از مهمترین کتاب‌ها و منابع جهت آشنایی با تصوف و عرفان برای محققین، و دستورالعملی عمومی برای پیروان طریقت نعمت‌اللهی سلطان‌علیشاهی بوده‌است.

💡 سلطان محمّد بیچاره بیدختی گنابادی، ملقّب به سلطانعلیشاه (۱۲۵۱ – ۱۳۲۷ ه‍.ق)، فرزند (ملاّ) حیدر محمّد، اهل بیدخت گناباد، و قطب سی و چهارم سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی است.

💡 تپه دره زخال مربوط به عصر مس - عصر برنز - عصر آهن - دوره اشکانیان - سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سلسله (الشتر)، بخش مرکزی، دهستان دواب، ۳۰۰ متری شمال روستای دوآب علیشاهی متروکه واقع شده و این اثر در تاریخ ۳۰ بهمن ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۱۳۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 از نکات مهم در این دوره تهیهٔ طومار علیشاهی، توسط «علی شاه» برادرزاده نادر بود که با کمک علما و صاحب‌منصبان آستان قدس انجام شد که وضعیت موقوفات را از حالت آشفتگی دورهٔ نادر درآورد و به نظم دورهٔ صفویه برگرداند. اسناد باقی‌مانده حاکی از نظم و ترتیب خاص کشیک‌ها و برقراری مواجب و تنظیم امور وقفی، بعد از تهیه طومار است.