لغت نامه دهخدا
عذر مقبول. [ ع ُ رِ م َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) عذر پسندیده و موجه. ( از آنندراج ).
عذر مقبول. [ ع ُ رِ م َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) عذر پسندیده و موجه. ( از آنندراج ).
عذر پسندیده و موجه
💡 (اءفـمـن يـلقـى فـى النار خير ام من ياتى آمنا يوم القيامة ) - اين آيه شريفه جزاىروز قـيـامـت را اعـلام مـى كـنـد كـه عـبـارت اسـت از ايـنـكـهاهـل جـهـنـم را بـه زور و بـدون ايـنـكـه دسـتـشـان بـه مـامـنـى بـرسـد و انـتـظـار مـامنى ازقبيل شفيع يا ناصر و يا عذر مقبول داشته باشند، در آتش مى اندازند. در نتيجه به غيراز افتادن در آتش هيچ سرنوشت ديگرى ندارند. و ظاهرا جمله (ام من ياتى آمنا يوم القيامة) در ايـن مـقـام بـاشـد كـه بـفـرمـايد مردم در قيامت دو طايفه اند، و طايفه سومى ندارند.اول، طـايـفه اى كه در ايمان به خدا و به آيات او استوارند. و دوم، طايفه اى كه در آياخـدا الحـاد و انـحـراف مـى ورزنـد. و بـا ايـن تـقـسـيـم روشـن مـى شـود كـهاهل استقامت در روز قيامت در ايمنى قرار دارند.