لغت نامه دهخدا
شومیت. [ می ی َ ] ( از ع، مص جعلی، اِمص ) ( از: شوم + یت مصدری ) نحوست. ( ناظم الاطباء ). رجوع به شوم و شومی شود.
شومیت. [ می ی َ ] ( از ع، مص جعلی، اِمص ) ( از: شوم + یت مصدری ) نحوست. ( ناظم الاطباء ). رجوع به شوم و شومی شود.
💡 سپهبد بدو گفت کای مرد شوم ز شومیت ویران همه مرز و بوم
💡 تراگر بی مَلک ملک جهانست ازاین شومیت و هردم بیم جانست