شراب خواره

شراب خواره. [ ش َ خوا / خا رَ / رِ ] ( نف مرکب ) می پرست. میخواره. خمار. ( از ناظم الاطباء ): نقل است که یک روز سخن حقیقت میگفت و لب خویش می مزید و میگفت هم شرابخواره ام و هم شراب و هم ساقی. ( تذکرة اولالیاء عطار ).
مرا که نیست ره و رسم لقمه پرهیزی
چرا ملامت رند شرابخواره کنم.حافظ.

💡 خوش آنکه خرقهٔ ناموس و ننگ پاره کنم به جان غلامی رند شراب خواره کنم

💡 جرعه ای گر بیابم از لب تو صوفیان را شراب خواره کنم

💡 رند شراب خواره ام جهد بکن بچاره ام من چکنم که کرده ی زینسان تربیت مرا

💡 بکنایه گفت مستی که یکیست با تو اهلی سخن حقیقت آخر ز شراب خواره سرزد

💡 رند شراب خواره، چون مست مست گردد گوید که هر دو عالم در حکم من روان است

💡 یغما خوشم به خرقه که عمری در این لباس بودم شراب خواره و نشناخت کس مرا