سرباری

سرباری. [ س َ ] ( ص نسبی، اِ مرکب ) بار و بسته کوچکی را گویند که بر بالای بار و بسته بزرگ بندند. ( برهان ). بار اندک که بر بالای بزرگ گذارند و به عربی آن را علاوه گویند. ( انجمن آرا ) ( غیاث ) ( جهانگیری ). علاوه. ( ربنجنی ). سربار:
جهان پناها معلوم رأی روشن تست
که هست در هنر بنده شعر سرباری.نجیب جرفادقانی.تنی کو بار این دل برنتابد
به سرباری غم دلبر نتابد.نظامی. || کسی که بار بر سر نهاده باشد. ( غیاث ). || باری که بر سر گیرند. ( برهان ). بار سر. ( غیاث ) ( جهانگیری ).
- امثال:
سرباری ته باری را میبرد.

۱ - بسته یا عدلی کوچک که بر فراز بار چارپای بار کش نهند. ۲ - باری که بر شتر حمل کنند. ۳ - ( صفت ) کسی که مخارج خود را به گردن دیگران اندازند طفیلی. ۴ - مزاحم.
بار و بسته کوچکی را گویند که بر بالای بار و بسته بزرگ بندند. یا کسیکه بار بر سر نهاده باشد.

💡 مرا جانا ز عشقت بود صد بار به سرباری کنون باری فتادست

💡 بدل گفتا ز بختم یاریی بود که بارم را چنین سرباریی بود

💡 بوَد کز تو شه را غباری بوَد به سرباری آن نقل کاری بود

💡 در چشمه سوزن تو خواهی که رود اشتر ای بسته تو بر اشتر شش تنگ به سرباری

💡 بنده ی بیچاره بر روی وصالت بر درم همچو سگ باری به سرباری مرا از در مران