لغت نامه دهخدا
ستم خانه. [ س ِ ت َ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از دنیا. ( آنندراج ). ستم آباد. ( مجموعه مترادفات ص 165 ).
ستم خانه. [ س ِ ت َ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از دنیا. ( آنندراج ). ستم آباد. ( مجموعه مترادفات ص 165 ).
کنایه از دنیا. ستم آباد
💡 اشگ مظلومان بود سیلاب بنیاد ستم خانه ظالم ز صاحبخانه لرزد بیشتر
💡 ساخت ویران به ستم خانه ات آباد فلک از تو فریاد فلک
💡 به تدبیر او کرد صافی ملک از اهل ستم خانه و ملک خان